Mijn verhaal

Voordat ik begin...dit verhaal deel ik met liefde zodat mijn ervaringen jou en andere slechthorenden verder zal kunnen helpen. Maar het is natuurlijk niet het volledige verhaal. Ik vertel hier over een relatief korte periode in mijn leven die ongeveer 10 jaar beslaat, maar net zoveel lessen heb ik natuurlijk geleerd in de jaren daarvoor als kind en student.

 

De periode die ik hier beschrijf is wel een heel krachtige tijd waarin ik  enorm diep moest gaan om vervolgens te komen waar ik nu ben! Ik vertrouw erop dat de lessen die ik hier leerde ook voor jou waardevol zullen zijn ergens in je leven. Het is een lang verhaal denk ik. Ik raad je aan om het uit te printen of lekker op de bank te lezen met een kop thee of koffie erbij...

 

Ik ben geboren met een progressief gehoorverlies. Dat betekent simpel: dat je gehoor steeds verder achteruit gaat. Toen mijn slechthorendheid werd ontdekt, was ik 2,5 jaar en had ik een matig gehoorverlies. In de loop van de jaren is mijn gehoor soms jaren stabiel gebleven, en soms ging het jaarlijks met stapjes achteruit. Het hoe of waarom: geen idee! Misschien herken je het wel, die onzekerheid, dat je niet precies weet hoe het verder gaat met je gehoor. 

 

Toen ik halverwege de 20 was, werd ik op een ochtend wakker en merkte dat alle hoge tonen links weg waren. Natuurlijk schrok ik enorm en na een bezoek aan de KNO-arts en een gehoortest bleek dat ik het inderdaad goed had gehoord. 

 

Een pittige tijd brak aan. Niet omdat ik minder hoorde, maar omdat ik deed alsof ik niet minder hoorde. Ik zette net dat stapje extra om iedereen te blijven volgen zoals ik voor mijn plotsdoofheid-nacht ook had gedaan. Van mijn familie en vrienden hoorde ik al van jongs af aan: 'aan jou merk je helemaal niets!' Voor mij was dat altijd een compliment geweest. Een soort teken alsof ik eigenlijk gewoon goedhorend was, maar dan met hoortoestellen in. Alsof ik ergens heel erg goed in was en ik voelde ook eer voor mijn 'prestatie'. Toen ik ouder werd hoorde ik hetzelfde ook van mijn collega's en de cliënten waarmee ik werkte. 

 

Tsja, je voelt 'm natuurlijk al aankomen. Want wat kost het je als je gehoor steeds slechter wordt en je steeds meer stapjes gaat zetten om toch net zo 'gewoon' mee te komen als je altijd deed? Dan raak je overspannen. 

 

Toen ik 27 jaar was, werkte ik bij Kentalis als opvoedingsondersteuner. Mijn collega's en ik hadden het zwaar: we moesten ruim 50% productie draaien zodat we genoeg geld binnen zouden blijven krijgen om de afdeling draaiende te houden.

 

Dit betekende: 50% van je werktijd moet je in contact zijn met cliënten of met behandelcoördinatoren die eindverantwoordelijk waren voor onze hulpverlening. Dat betekent dus ruim 50% van je tijd praten en vooral: luisteren! 

 

Een rekensommetje: een werkdag is 8 uur en 50% is 4 uur. Dus ruim 4 uur per dag moest ik op huisbezoek zijn of in overleg. En dat vier dagen per week. Daarnaast hadden we natuurlijk ook de andere overleggen die niet meetelden voor die 50%. Namelijk: overleg met collega's, vergaderingen en wat dacht je van de gezellige lunchpauzes waarin je even wilt horen hoe je collega's in hun vel zitten.

 

Al met al was ik ruim 6 - 7 uur per dag in directe communicatie met anderen. Voor mijn horende collega's was dit al superzwaar, kun je je dan voorstellen hoe het voor mij was met mijn gehoorverlies? 

 

Ik brandde langzaam op en kreeg in 5 jaar tijd twee burn-outs. En inderdaad: na de tweede keer werd ik pas wakker! De eerste keer was ik vervuld van loyaliteit en prestatiedrang. Ik wilde laten zien dat ik 'gewoon' kon meekomen en kwam ook redelijk snel terug op de werkvloer. Hoewel ik er eigenlijk nog helemaal niet aan toe was.

 

Maar de tweede burn-out verliep anders. Het kwam redelijk plotseling uit de lucht vallen, zoals voor veel mensen die overspannen raken omdat ze alle signalen hebben genegeerd. Je denkt dat je supergoed bezig bent en draait op het toppen van je kunnen en dan ineens: BAM! Die BAM kwam toen ik tijdens een cursusdag huilend voor de deur stond en niet naar binnen kon stappen. Ik begon te huilen en hield niet meer op. De eerste cursusdag, de dag ervoor, had ik prima gered. Maar mijn energie was op en ik kon mijn ogen niet meer focussen. Ik voelde me letterlijk zo leeg! 

 

Ik had het kunnen zien aankomen als ik eerlijk was geweest. Een paar weken eerder klopte ik namelijk met lood in mijn schoenen aan bij mijn leidinggevende om te vertellen dat ik de 50% niet redde. Maar het was linksom of rechtsom: ik mocht af en toe wat eerder naar huis gaan en thuis verder werken, maar die 50% moest gewoon omdat mijn collega's die anders moesten compenseren. Ik voelde opnieuw de loyaliteit en de drang om niet tot last te zijn, die veel slechthorenden herkennen: 'okay van mij zul je geen last hebben en ik laat mijn collega's niet vallen.' 

 

Maar een paar weken later op die tweede cursusdag stortte ik dus helemaal in. Er was geen linksom of rechtsom meer. De weg ging op dat moment regelrecht naar beneden. Ik meldde me ziek en kwam heel lang mijn huis niet meer uit. 

 

Toen ik een klein beetje begon op te knappen, begreep ik dat ik iets moest veranderen. Ik deed iets niet goed, maar wat niet?

 

Via een collega kwam ik uit bij een haptotherapeute die tevens coach was voor slechthorenden. Het is heel grappig: ik kwam binnen voor de haptotherapie: want ja, ik werkte al zolang met slechthorenden en als slechthorende zelf wist ik toch zeker wel genoeg?

 

Maar al snel draaide het om: ik ging naar haar toe om te leren hoe ik moest omgaan met mijn slechthorendheid. Geboren worden met gehoorverlies bleek namelijk geen garantie om ook verstandig met gehoorverlies om te kunnen gaan. 

 

Door deze coach, Wendelina Timmerman van Hooridee, leerde ik mijn eigen gehoorverlies begrijpen. Ik ontdekte dat het helemaal niet zo gek was dat ik die 50% op mijn werk niet haalde en dat mijn schuldgevoel niet nodig was. We bewandelden een lange weg waardoor ik stap voor stap inzicht en zelfvertrouwen kreeg. Ik dacht altijd dat ik alles al wist, maar er ging een wereld voor mij open! En heel belangrijk: ik leerde mijn eigen verantwoordelijkheid te nemen in wat er niet goed was gegaan op mijn werk. Namelijk dat ik mijn eigen grenzen hartstikke serieus had moeten nemen. En deze niet had hoeven (laten) wegblazen. 

Ik ontdekte ook de kracht van wetenschappelijk onderzoek. Eindelijk had ik iets waarmee ik aan collega's, leidinggevenden en vooral ook: de arbo-artsen, kon aantonen dat mijn klachten niet uit de blote lucht waren gegrepen. 

 

Ik ben dus slechthorend geboren. Toen ik 21 jaar was, ging ik werken met slechthorende kinderen. En toen ik 27 jaar was begon ik pas te begrijpen wat slechthorend zijn nou écht is. Het gave is, dat ik mijn werk daarna nog beter ging doen door wat ik tijdens mijn burn-out heb geleerd. 

 

In 2012 begon ik een eigen website: 100% Slechthorend! Mijn droom was om een plek te creeëren waar slechthorenden precies die informatie konden vinden waar ze écht iets aan hebben. Op deze website vind je mijn artikelen met praktische tips over verschillende onderwerpen, blogs, en ook een agenda met upcoming events zoals onze netwerkborrels en workshops.  

 

100% Slechthorend is uitgegroeid tot een bedrijf met een positieve visie. Een visie met erkenning voor verdriet bij acceptatieproblemen en gericht op de toekomst. Ik help slechthorenden in hoe zij slim met hun slechthorendheid kunnen omgaan. Zodat ze meer zelfvertrouwen krijgen, meer energie overhouden en gelukkiger worden in hun relaties met anderen.

 

Maar ook: eindelijk je eigen dromen gaan erkennen! Vaak zijn die onder de tafel geveegd met een goedbedoelde: 'Dat kan jij niet met je slechthorendheid'. Als volwassene kun je deze dromen opnieuw oppakken en kijken naar de mogelijkheden. Geloof me: die zijn er! 

 

Een paar jaar later startte ik met mijn tweede onderneming: Worldwide Visible. Ik voelde me namelijk onzekerder worden op de fiets door mijn verminderde gehoor. Hiervoor zocht ik in mijn netwerk naar oplossingen. Al snel kwam het nieuwe signaalbordje voor slechthorenden en doven op mijn pad. Een bordje dat zo aansprekend is! Het oude SH-bordje lag bij veel mensen al niet meer lekker en dit nieuwe bordje bleek precies wat iedereen zocht. Inmiddels wordt het bordje overal in het land verkocht en ook in België. De reacties zijn overweldigend fijn, dankbaar en positief! 

 

Weer een paar jaar later begon ik met de Nederlandse GebarenChallenge: een supergaaf online jaarprogramma waarmee ik iedereen de kans geef om op een laagdrempelige manier kennis te maken met gebaren. In 2017 deden ruim 500 mensen mee! Ook hier zijn de reacties waanzinnig positief en gewoon superblij. 

 

Het gave is dus: dankzij mijn handicap heb ik duizenden andere mensen kunnen inspireren en helpen! Mijn slechthorendheid is mijn kracht geworden. Als ik hierover nadenk dan schieten woorden echt tekort om mijn dankbaarheid te kunnen omschrijven. 

 

Mijn doel is om jou ook te helpen in jouw kracht te gaan staan. Misschien zit je nu middenin een periode waarin je je moe, eenzaam of verdrietig voelt, of misschien wel alles bij elkaar. Geloof me, ik herken het! En ik hoop dat mijn verhaal je zal inspireren om vandaag de eerste stap te zetten. Om jouw verhaal te eren: want geloof me, daar zitten de meest waardevolle lessen in! En hiervan je kracht te maken. 

 

Tot slot: waarom heb ik 100% Slechthorend zo genoemd? Omdat ik als jongere zoekend was: waar hoor ik nou bij? Ik zocht het overal, tussen horenden en doven, maar voelde me overal net buiten de boot vallen. Want ik ben niet horend, maar ook niet doof. In mijn horende omgeving vergat iedereen voortdurend, dat ik niet goed kon horen waardoor ik lachte om grapjes die ik niet verstond. En bij doven vond ik geen aansluiting omdat ik geen Gebarentaal sprak (toen nog niet) en nog gewoon mobiel kon bellen. Ik kreeg het gevoel dat ik 'niet echt doof' was en daarom er niet bij hoorde. 

 

Na lang tobben, besloot ik mezelf geen geweld meer aan te doen. Altijd maar het gevoel, dat je nergens bijhoort: half horend en half doof. Daarom gaf ik mezelf een andere stempel: 100% slechthorend!

 

Veel liefs,
Bianca