Waarom je mensen met een handicap moet betalen voor hun kennis en niet alleen een reiskostenvergoeding.

Het gaat dan als volgt:

 

Organisatie: “Hoi, ik vind het geweldig wat je doet, en fijn dat je andere mensen met een handicap verder helpt. Wij organiseren een bijeenkomst waarvoor we jou graag als spreker willen uitnodigen. Zodat je ook bij ons kunt vertellen hoe wij rekening met mensen met gehoorverlies kunnen houden.”

 

Ik: “Super zeg,  daar werk ik graag aan mee want samenwerking en meer bekendheid is heel belangrijk voor groei. Ik neem aan dat er een budget is om mij in te huren? Zullen we samen kijken naar een goede prijs?”

 

Organisatie: “Wat super dat je het wilt doen! Alleen hebben we helaas geen budget. De organisatie kost namelijk al behoorlijk wat. We kunnen je wel reiskostenvergoeding bieden. Is dat ook goed?”

 

En dan…voel ik me kut want:

 

  • ik krijg het gevoel dat als ik het niet doe, ik geld belangrijker vind dan mijn boodschap delen.
  • als ik het wel doe dan betekent dat dat ik veel kostbare energie ga stoppen in iets waar ik mijn huur niet van kan betalen. Of niet eens de boodschappen voor een week.
Maar de organisatie krijgt wel:
  • Mijn kennis en know-how die ik in jaren heb opgebouwd
  • Geïnspireerd publiek
  • Publiciteit omdat waar mensen met een handicap spreken vaak ook foto’s worden gemaakt, artikelen geschreven voor nieuwsbrieven en kranten. Dat zorgt voor binding met mogelijk nieuwe klanten die graag willen samenwerken met een maatschappelijk betrokken organisatie.

 

En ik ben niet de enige. Ik spreek in mijn werk dagelijks mensen met verschillende handicaps en van allemaal hoor ik hetzelfde:

 

'Ik krijg niet fatsoenlijk betaald voor mijn ervaringsdeskundigheid, tijd en know-how. Ik krijg hooguit reiskostenvergoeding.'

 

Wat gebeurt hier nu precies? Laten we even een oefening doen voor de aardigheid:

 

Denk eens terug. Heb je ooit een lezing of presentatie gevolgd door een professor of een andere geleerde die iets vertelde over mensen met een handicap? Over wat zij nodig hebben om gelijkwaardig te kunnen meedoen?

 

Kun je je iets herinneren? Okay, en ga dan nu in gedachten terug naar een presentatie die door iemand met een beperking zélf is gegeven.

 

Welke presentatie komt je het meest levendig voor de geest? En welke spreker is je uiteindelijk het meest bijgebleven?

 

Grote kans dat dat iemand is die zélf in een rolstoel zit en vertelt over zijn of haar ervaring als ervaringsprofessional. Of iemand die blind of doof is, dyslexie heeft of autisme.

 

En hoe voelt het dan als je bedenkt dat de professional waarschijnlijk betaald heeft gekregen en de ervaringsdeskundige alleen een reiskostenvergoeding?

 

Mijn punt is dit: veel mensen met een handicap worden scheef aangekeken als ze geld vragen voor hun diensten. Want vind je geld dan belangrijker dan andere mensen helpen? Nee natuurlijk niet. Maar geeft de bakker zijn brood gratis weg zodat mensen niet verhongeren? Nee, want hij moet namelijk ook zijn brood en huur kunnen betalen.

 

En zo is het mensen met een handicap ook. Steeds meer van ons worden ondernemer. En ja, onze handicap is onze expertise. Hoe gaaf is dat?!

 

Jaren van acceptatie, zoeken naar oplossingen en ervaren wat écht werkt. Dat allemaal krijgt een organisatie met een spreker met een handicap. Gewoon uit de eerste hand. Wat je publiek voor altijd bijblijft.

 

De vraag is: hoeveel is dat jou waard?

 

Liefs,

Bianca